سانسور نامه ریاست  امنیت ملی، که در واقع مهر و لاک بی امضأی  دولت بر دهن رسانه ها تلقی میگردد، این روز ها مایه نگرانی شدید اهل مطبوعات گردیده است.

ریاست امنیت ملی درحالی دست به چنین "دیکته کاری" زده است که سخنگویان ریاست جمهوری هر نوع قید وبند مطبوعاتی و سانسور رسانه ها را رد نموده و مکرراً بر تقویت و پشتیبانی روند دیموکراسی و آزادی بیان  در این کشور تأکید میورزند.  

دراین اعلامیه غیررسمی، که دو هفته قبل از طرف مسؤولین امنیت ملی به نماینده گان رسانه ها تحویل داده شد، به چهارده مورد اشاره گردیده است که عدم مصاحبه با سران و قوماندانان مشهور تروریست که فعالیت های مسلحانه ضد دولتی دارند، و تصویر برداری آنها، و نیز نشرو پخش گزارشاتی که منجر به تقویت مورال آنها میگردد، یکی از موارد این اطلاعیه میباشد. احتراز از بزرگ جلوه دادن حوادث و دهشت افگنی ها، تبلیغات منفی، گزارشات و مصاحبه های تحریک آمیز و افتراگونه علیه موجودیت نیروهای ائتلاف بین المللی و نیروهای آیساف، و همچنین عدم گنجانیدن واقعات تروریستی در صدر اخبار، از موارد دیگری است که این اعلامیه روی آن تأکید ورزیده است.

این درحالی است که تعدادی از کارشناسان سیاسی این حرکت دولت را خلاف اصول و پندار های دیموکراسی عنوان کرده و عده دیگری هم آنرا جهت حفظ تمامیت ارضی و استقرار صلح و امنیت در افغانستان، به نفع مردم و ملت مان عنوان کرده اند.

اداره سیمای شهروند بدین باور است دولت افغانستان حق دارد تا بعضی از جهات اساسی و ملی، از جمله پایبندی به ارزش های ملی و اسلامی و حفظ تمامیت ارضی را برای رسانه های که در همچو مواردی بی توجهی مینمایند، گوشزد نماید، ولی در موجودیت نهادی بنام وزارت فرهنگ،  این کار نباید از طریق ارگان های نظامی، و آنهم بصورت غیررسمی،  صورت گیرد، از سویی، هیچ مرجعی حق این را نخواهد داشت تا  به بهانه امنیت، و از همه فریبنده تر، به بهانه "مبارزه با تروریزم"  جلو صدها رسانه آزاد و غیر وابسته را بیگیرد.

دیکته، و روشهایی از این دست، هرگز نخواهد توانست بر ضعف مجریان امور کشور، بخصوص گرداننده گان روند بازسازی، سرپوش بگذارد. شاید دولتمردان ما از این نکته بیم دارند که اگر امروز جلو اهل قلم  و مطبوعات را نگیرند، شاید فردا به مشکلات بیشتری، از جمله بررسی کارکردهای پنج ساله  دولت منتخب توسط مطبوعات و رسانه مواجه گردند که در آن صورت هرگز قادر به حسابدهی شفاف برای مردم نخواهد بود!

c“ c“c“c“c“c  

اشرف غنی احمدزی، رییس دانشگاه کابل

آيا روند ثبات و بازسازی

 افغانستان از نفس

افتاده است؟

چه در داخل و چه در سطح بین المللی، به تدريج اين اشتراک نظر شکل می گيرد که احتمال دارد افغانستان درحال لغزش به سوی هرج و مرج باشد.

این نظر یک مشکل اساسی دارد و یک نکته اساسی را فراموش کرده است: اینکه در افغانستان ابزارها و عناصری وجود دارد که اگر انسجام و سازمان يابد، می توان با کمک آنها فرآيند حرکت به سوی ايجاد کشوری باثبات، مرفه و دموکراتيک را بار ديگر به جنبش درآورد.

اگر شکست جزو گزينه های جامعه بین المللی در افغانستان نيست، باید تلاش ها بر بازگرداندن اعتماد به افغان ها و ايجاد خوشبينی در آنها نسبت به آينده ای درخشان متمرکز شود تا به شرکايی فعال در نبرد عليه خشونت و بی نظمی بدل شوند.

مشکل از ناکامی در سازگاری با بستری متحول شونده، از نفس افتادن فرآيند حرکت در جهت يک برنامه معتبر توسعه و استفاده ناموزون و بی حساب از خشونت سرچشمه می گيرد.

افغانستان امروز در منطقه و جهان

در مقايسه با سال ٢٠٠١ که اشتراک نظر جهانی وجود داشت داير بر اينکه ثبات در افغانستان يک فريضه است، اکنون فضای داخلی، منطقه ای و بین المللی تغيير کرده است.

وفاق منطقه ای يا تضعيف شده يا کاملا درهم شکسته و افغانستان و پاکستان به جای دست زدن به شراکتی که منافع متقابل آنها اقتضا می کند، سرگرم مشاجره و تبادل اتهامات هستند و روسیه، هند و ایران نیز در رابطه با افغانستان پيام های ضد و نقيض می فرستند و هر کدام به طور جداگانه و بدون هماهنگی با دیگران عمل می کنند.

با اينکه جامعه بين المللی در مورد دولت سازی در افغانستان به اتفاق نظر رسيده است، اما سازوکارهای بديع و ضروری برای اجرا، هماهنگ سازی و نظارت بر اين طرح هنوز وجود ندارد.

به علاوه افکار عمومی در کشورهایی که نیروهای نظامی خود را به افغانستان فرستاده اند نیز درباره درستی این تصمیم دچار تردید شده است.

در فاصله سال های ٢٠٠١ تا ٢٠٠٥ پيشرفت هايی به سوی استقرار يک دولت مشروع مرکزی که به تدريج اعتماد مردم را جلب کرد حاصل شد.

اما اکنون به نظر می رسد که دولت توان بالقوه حرکت در اين زمينه را از دست داده باشد.

دولت هنوز موفق به ايجاد اتفاق نظر پيرامون يک دستور کاری مشخص برای رسيدگی به چالش های فعلی يا بنا کردن نهادهايی که می توانند نياز به برقراری حکومت قانون، امنيت و توسعه اقتصادی را برآورده کنند نشده است.

سامانه توزیع کمک ها نيز به جای تقویت توانمندی های افغانستان، باعث ايجاد يک نظام موازی بوروکراتيک شده که بسیاری از نیروهای نخبه را به جای دستگاه های دولتی جذب سازمانهای غير دولتی می کند و اين خود به انزجار مردم دامن زده است.

درحالی که اکثر افغان ها از فقر شديد رنج می برند، گروه کوچکی از قاچاقچيان و سودجويان پول های کلان به جيب زده اند و درحال زايل کردن اقتدار دولت هستند.

شبکه های تروريستی نيز از بدبينی موجود در ميان مردم به عنوان فرصتی طلايی استفاده کرده و با جسارت پيش تاخته اند.

در ضمن خشونتی که برای مهار تروريسم به کار گرفته می شود، به نوبه خود احساس ناامنی را در ميان مردم افزايش داده است.

اما می توان اين روندهای منفی را متوقف کرد. سرمايه ها و امکاناتی وجود دارد که می توان آنها را بسيج کرد.

پیش از این مجموعه ای از برنامه های توسعه ملی در افغانستان به اجرا گذاشته شده است که بیانگر توانایی اجرایی و مدیریتی افغان ها است.

اصلاحاتی در زمينه های پولی و مالی انجام شده است که از جمله می توان به ساماندهی و جذب ٥٠٠ میلیون دلار سرمایه گذاری خصوصی در صنعت مخابرات و تضمين ارائه خدمات توسط بخش خصوصی به مردم اشاره کرد.

همچنين يک برنامه میان مدت از سرمایه گذاری های عمومی برای ايجاد درآمدهای کافی جهت فراهم کردن شالوده های مالی لازم برای گرداندن امور دولت آماده شده است.

با افزایش ارزش محصولات معدنی در بازارهای جهانی، منابع غنی مس، آهن، سنگ مرمر و زغال افغانستان می تواند این کشور را به يک بازيگر مهم منطقه ای بدل کند.

نخستين مورد استقرار نيروهای ناتو در خارج از اروپا که به افغانستان مربوط می شود، نبايد ترديدی در مورد حمايت جامعه بين المللی از اين کشور باقی بگذارد.

چه بايد کرد؟

رويکرد تازه همچنين نيازمند پرهيز از تله های آشکار است.

افغانستان و شرکای خارجی آن باید از متهم کردن یکدیگر درباره کاستی های موجود خودداری کنند و به یاد داشته باشند که هیچ کدام به تنهایی قادر به برطرف کردن مشکلات نیستند.

به علاوه هيچ کدام نمی توانند دست روی دست بگذارند و اجازه وقوع بدترين حوادث را بدهند و آنوقت درصدد مهار اوضاع برآيند.

بايد در مقابل خصوصی سازی امر تامين امنيت - چه از طريق شبه نظاميان يا شرکت های خصوصی - مقاومت کرد چرا که باعث بروز خشونت های روزمره می شود و فقط اعتماد مردم به حکومت قانون را خدشه دار می کند.

عناصر يک استراتژی چيست؟

حامد کرزی رییس جمهور افغانستان و دولت این کشور انتخابی پيش رو دارند: يا می توانند قاطعانه عمل کنند و نام خود را در تاریخ به عنوان بنیانگزاران ملتی آبرومند ثبت کنند يا به عنوان کسانی در تاريخ از آنها ياد شود که فرصتی طلایی را هدر داده اند.

آنها بايد تعهد خود به حکومت قانون و مسئوليت پذيری را نشان دهند.

آنها در درجه اول بايد يک دادگاه عالی تاسيس کنند که نمونه استقلال باشد.

ثانيا برای مبارزه با فساد بايد کميسیون هايی با اعضای داخلی و خارجی تشکيل دهند که قادر به تحقيق در زمينه ادعاهای فساد در بالاترين سطوح و اعمال مجازاتهای لازم باشد.

ثالثا آنها بايد در پی حکومت داری صحيح باشند. رابعا آنها بايد فرصت هايی برابر برای نسل جوان ايجاد کنند. و آخر اينکه استراتژی امنيتی بايد از اساس متحول شود.

از سوی دیگر حمایت منطقه ای از دولت افغانستان باید تجدید شود و به خصوص پاکستان باید به این نتیجه برسد که امنیت و ثبات کشورش، به امنیت و ثبات در افغانستان ارتباط مستقیم دارد.

عدم توازن ميان بودجه نظامی و توسعه از سوی جامعه بين المللی بايد برطرف شود: مکانيسم های تازه ای لازم است تا به افغان ها برای بازسازی کشورشان نيروی تازه ای بخشد.

از آنجا که کليد رفاه، در تجارت منطقه ای و سرمايه گذاری نهفته است، کشورهای حوزه خلیج فارس می توانند نقش مهمی بازی کنند.

هرچند استفاده از قوه قهريه لازم خواهد بود، بايد در چارچوب يک استراتژی جامع دولت سازی قرار داده شود.

استراتژی مبارزه با مواد مخدر نيز بايد مورد بازبينی قرار گيرد و همسويی آن با اهداف کلی کشور تضمين شود.

مردم افغانستان در سال ٢٠٠١ با آغوش باز از نیروهای خارجی کمک امنيتی و نيروهای ائتلافی استقبال کردند.

با اتخاذ تدابير درست، می توان و بايد اين حسن نيت را بار ديگر احيا کرد.

دولت و شرکای بين المللی آن بايد با تدبير، تعهد و نيروی ماندگار، به يافتن راه حل ها کمک کنند و تسليم پيشگويی های نشوند که فقط خودشان را راضی نگه می دارد.

c“ c“c“c“c“c  

      محمد شکيب افضلی

چرا طالبان نیرومند

 میشوند؟!

در این اواخر نا آرامی ها در اکثر ولایات افغانستان افزایش یافته و سبب تشویش مردم گردیده است. افزایش این ناآرامی ها شک و گمان هایی را در اذهان عامه ایجاد میکند که میتوان گفت نود در صد این شک و گمان ها بسیار قرین به حقیقت بوده و موجودیت نیروهای خارجی را در این سر زمین زیر سوال میبرد که آیا واقعا اینها میخواهند که ما را در تامین امنیت و پیشرفت کمک و همکاری نمایند و بعضا خود این عالی جنابان باعث اخلال امنیت و بی بند و باری میشوند. خصوصاً نیروهای که شامل ترکیب ایساف نیستند.

اگر به ناآرامی ها چند هفته قبل کابل نظر بی اندازیم به وضاحت دیده میتوانیم که باعث این همه فقط یک سرباز بی بند و بار بیگانه بوده که میخواهد  دیموکراسی و حقوق بشری  را که به ارمغان آورده بما بیاموزاند. من نمیخواهم  کسانی  را که در  شکستاندن شیشه ها و سوختاندن تأسیسات عامه و دارایی های خصوصی سهم داشتند برأت بدهم. گذشته از این،  اگر به مناطقی که حتی طالبان در زمان حاکمیت شان آنجا را ندیده بودند،  نظر بی اندازیم، به قضیه به ظاهر جالب اما تراژیدی برمیخوریم. چندی قبل چند نفر کارمند مؤسسه پتکو در بدخشان توسط افراد نا معلوم به قتل رسیدند و جالب اینکه مسولین امنیتی طالبان را در این قضیه مقصر میدانند. معلوم نیست که چطور طالبان قوت پیدا میکنند تا از ولایت هلمند یا  ارزگان قادر گردند در ساحه یی که هرگز پای نامیمون شان به آن نرسیده است،  کارمندان مؤسسات و یا افراد بی گناه دیگر را در آنجا به قتل برسانند؟!

افزایش حملات انتحاری که دراثر آن بیشتر افغانها صدمه می بینند،  سوال دیگری است که شاید تا دیر زمانی جواب این پرسش را کسی نداند. همیشه شخص حمله کننده قبل از این که به هدف برسد خود را انفجار میدهد و یا شاید هم انفجارش میدهند! برمیگردیم به اصل هدف که: آیا این همه ٣٠٠٠٠ پولیس،  ٤٠ نیروی اردوی ملی به اضافه  تعداد زیادی نیروهان ایتلاف که رقم دقیق تنها به خودشان معلوم است و نیروهای ایساف نمیتوانند جلو ٥٠٠ یا ١٠٠٠ طالب به ظاهر نا منظم را بگیرند و یا نمیخواهند که چنین کنند؟

طالبان ولسوالی چوره ولایت ارزگان را به تصرف خود میاورند و بعد از مدت ٣ روز اقامت و رفع خستگی این همه نیروهای که در بالا ذکر کردیم طرف ارزگان شتافته و عملیاتی را بنام (تسخیر دوباره تعمیر ولسوالی) به راه می اندازند که همه نیرو های هوایی و توپچی در این عملیات از نیرو پیاده پشتیبانی میکنند. بعدا طالبان فرار  مینمایند ولی  هیچ کس نمیداند که آنها  به کجا رفتند حتی در یک منطقه مشخص و محدود به راحتی میتوانند خود را از چشم نیرو هوایی هم غایب سازند!  نیرو هوایی که مجهز با پیشرفته ترین تکنالوژی بوده و به گفته سازنده گان آن میتواند به انداره ٤ انچ را نیز در زمین تشخیص نمایند ولی طالبان فرار می نمایند. ماجرای پشت پرده های ضحیم اهداف نظامی را کسی نمیداند، شاید ظهور مجدد طالبان ناشی از نیت سلطه جویانه آقای بش باشد و یا هم دعای جناب ملا عمر!

c“ c“c“c“c“c  

"بام جهان" درخانۀ مطبوعات

ویبلاگ هفته نامه صدای بدخشان از قول یک منبع ریاست امور فرهنگی شورا بدخشانیان مقیم کابل گزارش داد که این شورا به سلسله فعالیت های فرهنگی خویش، هفته نامه یی را  تحت نام" بام جهان" منتشر نموده است. بام جهان با مدیر مسؤولی محترمه سامعه ارغوان، قرار است  در هشت صفحه و به تیراژ ٥٠٠٠ نسخه بصورت هفته وار منتشر گردد. انجنیر بابه جان بدخش، داکتر کریم الله شهپر، عبدالمنان شیوا، محمد عالم عاکف، داکتر فریده، صدیقه سادات، داکتر عبدالطیف شریفی و داکتر صبغت الله خاکساری اعضای هیأت تحریر این نشریه را تشکیل میدهند. آقای تقوی  جارالله به حیث معاون مدیر مسؤول و جاوید روستاپور منحیث خبرنگار این هفته نامه معرفی شده اند. 

سیمای شهروند این اقدام نیک و نوید بخش را گام دیگری در عرصه بالنده گی مطبوعات بدخشان دانسته و از خداوند بزرگ برای دست اندرکاران بام دنیا موفقیت مزید استدعا مینماید.

قابل یادآوری است درحال حاضر صدای بدخشان، و سیمای شهروند تنها نشریه های آزادی اند که از چندین سال بدین سو درسطح بدخشان فعالیت دارند.    

c“ c“c“c“c“c  

غفران بدخشانی - امستردم – هالند

بشنو تو برتری

یادم هنوز است

آن شب که فطرتم

                   دست اش کشیده بود

                                       از دامن امید

یادم هنوز است

آن شب که شوخ کودک اندیشه ام دگر

چیزی بنام معرفت و آدم و خرد

بر خاطرش نداشت

یادم هنوز است

آن شام پر سکوت

کز روزنه ی کوچک دیوار خانه مان

یک جسم                                                                     

         یک دسته                                                                     

                      یک هاله ی ز نور

                                      آمد کنار من

در بر گرفت فطرت بس بی قرار من

یادم هنوز است

شب بود و گاه خواب

آن هاله ی ز نور

بنشست و قفل از در افسانه باز کرد

راز و نیاز کرد

گفتا به فطرتم

بشنو که من سخن ز نیستان دور دست

آورده ام

        از آنکه ترا آفرید و هست

بشنو

حقیقت است

کز هرچه در زمین

کز هرچه در سما

جز از خودش

از من و هرچیز برتری

بشنو تو برتری

بشنو تو برتری

***

امشب که باز کودک اندیشه ام ز نو

بر تن نموده جامه فرسوده ی سکوت

در دشت های سرکش پندار و فطرتم

لشکر کشیده است

                  پرسش ز هر طرف

این بار گوش را،  دامن گرفته اند

آنی که بشنوید

آنی که بر در همه گان برد این نوید

انسان هنوز است

انسان هنوز است

بشنو که بر ترید

با سرسپاه لشکر پرسش به نزد گوش

این بار چشم نیز

دست سخن گرفته و از آیه های درد

از روزگار آدم و از قتل دادران

تا ظلم ما به آنچه که نماند زنده جان

تصویر می کند

باور نمی کند!

هر آنچه دیده است

                    از" آن" که برتر است

این بار فوج لشکر پرسش ز هر طرف

فریاد می زنند

گوش بود یا فرشته ی از نور پاک او؟

خود بود یا که تو؟

آنکه دروغ گفت؟

آری

این بار فوج لشکر پرسش زهر طرف

فریاد می زنند

دیوار های سرکش اندیشه ی مرا

از بیخ می کنند

تا آن که پاسخی

ریزم به کامشان

c“ c“c“c“c“c  

         رامین فرارون – فیض آباد

زنجير شب به گردن خورشيد بسته شد

هر ديده ای که خواب سحر ديد، بسته شد

دروازه ای که رو به افق های دور داشت

يکبار سوی باغ نخنديد، بسته شد

c“ c“c“c“c“c  

میرزا محمد اسعد- فیض آباد

دهن بند وطنی!

رییس با عصبانیت کلولۀ تار و سوزن را به زمین زد و فریاد کشید:

"او دیوانه مه شفرکی برت گفتم برو دهن بند وطنی پیدا کن؟!"

کارمند که از صبح تا شام مصروف پالیدن جوالدوز و تار بوجی بود، با تزرع گفت:

"جناب! هرچه پالیدم، جوالدوز نیافتم. مغازه ایرانی ها، چینایی ها، ... همه را گشتم، آنها گفتندکه این تولیدات خودشماست و ما از ترس حقوق بشر چیزهای کلان کلانه نمی فروشیم، یکیش گفت: " ای تاره بگیر، تار اصل امریکاییست، طولش زیاد است،  برای بسته کردن دو سه هزار دست و قلم کفایت میکند.

رییس دوباره با صدای بلند گفت: " او لوده، ما نمیخواهیم دست و قلم شان را ببندیم، خودم شخصاً میخواهم  دهن شان را بدوزم،  اگر جوالدوز وطنی پیدا نکنی، مجبور بخاطر بسته کردن لب و دهن  شان از اسکاتشیپ خارجی استفاده کنیم. او احمق ساده ایقه اسکاتشیپ از کجا پیدا میشه؟ تو خبر داری که تنها در خود کابل چند هزار خبرنگار است؟! "

c“ c“c“c“c“c  

ن -  دهزاد

به مناسبت روزجهانی ماشوم(طفل)

ماشـين کــــودک !

لونا جان، دخترک چهارمی ام در اثر تشويق های کودکانهء تلويزيون به شعر و ادب علاقه پيدا کرده است. ديروز که مصروف نوشتن مقاله يی در مورد عوارض پيری در آدم ها  بودم، او نزدم آمد و گفت: "پدر جان! فردا روز کودک است، معلم مان گفت به پدرت بگو که بخاطر روز کودک برايت طنز نوشته کند." من هم برای اينکه اولين باری بود که برای همچو يک مناسبتی مجبور شده بودم چيزی بنويسم، خيلی کوشش کردم تا   حواسم را جمع نمايم که نشود بجای نوشتن " برای کودکان، کودکانه نوشته کنم! به همين اساس ورق تازه يی گرفتم وآغاز کردم به نوشتن.

معمولا" مشکل اصلی که من در نگارش مطلبی دارم  پيدا کردن نام موضوع است. بهر صورت بايد ابتداء بر سر عنوان ميرفتم، بالآخره رفتم و تلاشی برای پيدا کردنش را آغاز کردم.

      نجیب الله دهزاد

جام جهانی  ٢٠٠٦

ایتالیـــا فاتح

جام آلمان

فوتبال یکی از ورزش های گروهی است که برای اولین بار در کشور انگلستان  بازی شد.  اولین دیدار بین دو تیم ملی در سال ۱۸۷۲  بین تیم‌های انگلستان و اسکاتلند انجام گرفت.

درس هایی از برنامه ريزی عصبی بياني

(قسمت اول)

چگونگی ارتباط با

خود و ديگران

برگرفته  از سایت انترنیتی ان ایل پی

برنامه ریزی عصبی بیانی علم و هنر رسیدن به موفقیت و کمال است.  برنامه‌ریزی عصبی یاNeuro Linguistic Programming - کلامی برای بهبود بخشیدن به کلیه جوانب زندگی قدرت زیادی دارد؛ از جمله می‌تواند روابط شخصی را بهبود بخشد، پیشرفت شغلی را باعث شود، در پیشبرد مذاکرات و صحبت در برابر جمع به کار آید، به تلفظ درست کلمات یاری رساند، محاسبات ذهنی را کارآمدتر کند و ... آگاهی از تکنیکهای ان. ال. پی از ضروریات و از نیازهای مهم دنیای امروز است.

اعتماد به نفس

درس اول: به خودتان عشق بورزيد

شرط اساسي اعتماد به نفس ،خودشيفتگي است! و اساسي ترين مانع اعتماد به نفس ،خود شكني است.براي خود شيفتگي همين بس كه بدانيد انسانيد،اشرف مخلوقاتيد،تجلي كائنات و شاهكار خداونديد. پيچيده ترين كامپيوترهاي جهان ،اگر چه به ظاهر ،تواناييهاي حافظه اي فراواني دارند،هيچگاه نمي توانند جايگزين حافظه شگرف شما باشند. شما بر تمام اين جهان تسلط داريد. شما قدرت خلاقيت و نوآوري داريد.