اسماعیل خراسانپور

مادر

الا مادر فدایت هست  و بودم            

پس از ایزید به تو باشد سجودم

دو چشمم از تو روشن هست دایم            

بود شیرین ز تو    شعر و سرودم

چه اسمی خوشتر است از نام مادر           

که دایم باد    شیرین کام  مادر

به ذره خاک پایش  هم نی ارزد            

اگر   جانرا  کنم انعام   مادر

چومادر گنجی در روی زمین نیست        

چنو غمخوار و یاری راستین نیست

بود   فردوس فرش  مقدم   او        

که مثلش دربهشت هفتمین  نیست

رخ مادر بهشت  هفتمین است             

دودستش فرش وعرش عالمین است

به شب ها آیه های لای لای اش              

تلا وت  های قرآن مبین  است

ز اشک بحر گوهر  آفریدند            

ز شاخ سبز اخگر آفرید ند

دو عالم عشق را عصاره کردند           

از آن یک قلب  مادر آفرید ند

***                  ***

ولی محمد آسیون

به من سروی رسای قله ی پامیر می نویسد
اگر روزی میان مردمان شهر
کنار قصر های که ز خون رنگ تماشا یافت
ز آزادی سخن گل کرد
ز دور افتاده ی آزاده زاد با گرمی یادی کن
بگو از من!
بگو! از خار های جنگلی فاصله یی دارم
و از گلهای چیده بر سر دیوار شاه نیستم
و چون بید سر حوضی
سر تعظیم به پای سایه جویان خم نخواهم کرد
نکرده این چنین هرگز اجدادم
من از آغاز آزادم
پیام از سرو بگرفتم
ومن نیز با همین باور دیگر صلح های ننگین را نمی خواهم
به خون گرمی خود من سرو را تصویر خواهم کرد
از آن تقدیر خواهم کرد
الا ای مرگ روزی آمدی از راه آزادی
مرا یک لحظه ی بگذار
در آن هنگام جان دادن
به کاجستان سبز صلح بی ننگی
دو صد نفرین وصیت نامه بنویسم

***      ***

اروند

آنسوی دریا

گاه فصلی از امید و از ترنم می شوم

گاه درپهنای دلتنگی یی خود گم می شوم

اشک اشکم از جدایی ها و اما ناگهان

می گشایم چشم هایم را تبسم می شوم

مادرم آنسوی دریا موج ِ اشک وانتظار

من زحجم ِ بیکسی اینجا تلاطم می شوم

گرنیابم راه رفتن سوی خانه حیف حیف

ماهیی  بیتاب حوض ِ خشک مردم می شوم

***      ***

عبدالصمد ندیمجو

حادثه عشق

دستانت

حادثه را

با عشق پیوند زد

و ما از یادت رفتیم

آنقدر دور که

در کوچه ها

دیوار ها جف جف داشت

و رهگذران را

از نجابت سنگ میزدند

سرشکسته ما را کسی حادثه نگفت

و دروغها  همه عشق شدند

 ***     ***