شرایط هفت سال اخیر به گونه ای رقم خورده  که دیگر هیچ جای اشتباه کردن برای مردم افغانستان باقی نمانده است. اگر بعد از انتخابات وضعیت فعلی- درهمه ابعاد- سیاسی، نظامی، اقتصادی و فرهنگی و   یا اجتماعی تغییر نخورد، دیگر نباید به ماندن جامعه جهانی در کنار افغانستان بیشتر از این امیدوار بود، در واقع مردم این کشور دارند با رفتن به پای صندوق رأی آخرین شانس خودشان را می آزمایند. 

افغانها  قبل از  انتخاب کاندید مورد نظر خویش باید اندکی در این مورد   فکر کند که چرا  طی حدود هشت سال گذشته، که تمام دنیا در کنار مان حضور داشتند، زور دشمنان وطن تا چند برابر افزایش یافته است، چرا هنوز  در مزرعه ذهن دهقان مان هوس  تریاک میروید، چرا وزیر، معین، رییس، والی، معاون والی و... امروز به بزرگترین مالکین  قصر ها و بلند منزل ها و شرکت های خصوصی تبدیل شده اند، ولی روزگار مردم عادی از بد بد تر میگردد. بیکاری، بی قانونی، و بی عدالتی چرا در کوچه کوچه این ملک بیداد میکند؟ چرا از سر و صورت دولت مدعی موفقیت مان فساد، رشوت، اختلاس و هزار نوع بی سامانی میبارد؟ آیا مردم حق ندارند قبل از رفتن به پای صندوق رأی جواب این چرا ها را از زبان کاندیدان محترم ریاست جمهوری بشنوند؟ چهار سال، برای توسعه وترقی و انکشاف یک کشور جنگ زده و کاملاً ویران ممکن است وقت زیادی نباشد؛ ولی این زمان میتواند برای چاق تر شدن چاقمردان دولت، و دوستان خارجی شان که در گرفتن دهن جوال با آنها شریک هستند، یک فرصت طولانی- طلایی محسوب گردد.